Asystencja

Asystencja

W ciągu całej formacji początkowej należy kłaśd nacisk zarówno na studia jak i na działalność duszpasterską właściwą naszemu posłannictwu. Asystencja jest etapem życiowej i intensywnej konfrontacji z działalnością salezjańską w praktyce wychowawczo-duszpasterskiej. W tym czasie młody współbrat wdraża się w stosowaniu Systemu prewencyjnego, a szczególnie w asystencji salezjańskiej. Wspomagany przez dyrektora i wspólnotę, dokonuje osobistej syntezy swej działalności i wartości powołania.

Konstytucje salezjańskie, art. 115.

Asystencja jest etapem życiowej i intensywnej konfrontacji z działalnością salezjańską w praktyce wychowawczo-duszpasterskiej. W tym czasie młody współbrat wdraża się w stosowaniu Systemu prewencyjnego, a szczególnie w asystencji salezjańskiej, czyli obecności wśród dzieci i młodzieży. Wspomagany przez przełożonego i wspólnotę, dokonuje osobistej syntezy swej działalności i wartości powołania. Z punktu widzenia salezjańskiego jest to ten okres najbardziej charakterystyczny formacji początkowej gdzie jako model służy doświadczenie jakie ks. Bosko przeżył z młodzieżą w pierwszym Oratorium.
Cele asystencji:
dojrzałość w powołaniu salezjańskim: współbrat, ćwicząc się w posłannictwie i w duchu Systemu Prewencyjnego, rozwija swoje zdolności i swoją odpowiedzialność i zmierza do realizacji “osobistej syntezy swej działalności i wartości powołania” ;
weryfikuje swoje powołanie poprzez osobiste i wspólnotowe doświadczenie posłannictwa salezjańskiego w perspektywie ślubów wieczystych.
Asystencja trwa zwyczajnie 2 lata i jest realizowana zasadniczo w dwóch wspólnotach salezjańskich jeden rok w Polsce i jeden zagranicą. Współbracia mają okazję poznać wspólnoty salezjańskie z takich krajów, jak: Wielka Brytania, Irlandia, Niemcy, Włochy, Rosja, Francja, czy Malta.