Rudolf Komorek

Rudolf Komorek urodził się 11 października 1890 roku w Bielsku. 22 lipca 1913 w Widnawie przyjął święcenia kapłańskie z rąk kardynała Koppa. Pierwszy rok kapłańskiej posługi spędził wśród mieszkających w Strumieniu rolników, będąc od 1 sierpnia 1913 wikariuszem tamtejszej parafii. Cechą charakterystyczną księdza Rudolfa było to, że spał bez posłania, często na podłodze lub gołej ziemi.
W dziewiątym roku kapłaństwa Rudolf postanowił wstąpić do Zgromadzenia Salezjanskiego, aby wyjechać na misje.  1 listopada 1932 złożył czasowe  śluby zakonne i skierowany został do pracy w Przemyślu. Ponieważ w tym czasie salezjanie z Brazylii poprosili o przyjazd kapłanów do pracy wśród tamtejszej Polonii, przełożeni znając pragnienie Rudolfa postanowili posłać go właśnie tam. W Turynie otrzymał krzyż misyjny z rąk bł.  Filipa Rinaldiego, a 27 listopada 1924 przybył do Rio de Janeiro.
Według relacji wiernych posiadał niezwykłą zdolność wyczucia grzechów penitenta, jeszcze przed ich wyznaniem. Według niektórych świadectw posiadał zdolność bilokacji, a w czasie odprawiania Eucharystii – lewitacji. Nazywano go “świętym na którego nie pada deszcz” ponieważ nawet w czasie pory deszczowej płaszcz kapłana zanoszącego eucharystię chorym pozostawał zawsze suchy.
W 1941 roku Rudolf zachorował na gruźlicę. Przeczuwając rychły koniec życia prosił, aby nie marnować już lekarst przeznaczonych dla niego i zachować je dla innych chorych. Zmarł 11 grudnia 1949 trzymając w ręce krzyż.