Antoni Baraniak

Antoni urodził się 1 stycznia 1904 roku w Sebastianowie. W 1917 roku został wychowankiem Zakładu Salezjańskiego im. Jana Bosko w Ościęcimiu. Po trzech latach postanowił wstąpić do Zgromadzenia Salezjańskiego. 28 lipca 1921 złożył pierwszą profesję zakonną w Kleczy Dolnej. Przełożeni wysłali zdolnego kleryka na studia na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Święceń prezbiteratu udzielił mu 3 sierpnia 1930 w kościele Sióstr Karmelitanek w Krakowie arcybiskup Adam Stefan Sapieha.
Już jako wychowanek a potem kleryk był dobrze znany Augustowi Hlondowi. Wielokrotnie proszony był przez niego o dokonywanie tłumaczeń, przepisywanie przemówień i towarzyszenie w podróżach. W 1933 roku został jego osobistym sekretarzem, który towarzyszył mu podczas II wojny światowej i aż do samej śmierci w 1948 roku.  Antoni wykorzystując znajomosći z pobytu w Rzymie przekazał Ojcu świętemu ostatnią wolę Augusta Hlonda. W wyniku czego następcą prymasa Hlonda został biskup Stefan Wyszyński. Antoni nadal pełnił pokornie służbę przy Prymasie Polski, za co przez ponad trzy lata więziony był przez komunistów. Mimo okrutnych tortur nie dał się jednak złamać i nie obciążył swoimi zeznaniami Stefana Wyszyńskiego.
Zwolniono go z więzienia 30 października 1956 roku, nie chcąć, aby skonał w więzieniu. Biskup był tak zmaltretowany, że nawet jego koledzy z nowicjatu mieli wątpliwości, czy przywieziono in na pewno Antoniego. Męczennik doszedł jednak szybko do pełni sił i już w 1957 roku został mianowany arcybiskupem poznańskim.
Po długotrwałej i ciężkiej chorobie wywołanej skutkami okrutnych przesłuchań Antoni Baraniak zmarł 13 sierpnia 1977. Jego ciało spoczeło w krypcie biskupów poznańskich.